کتاب هیچ ملاقاتی تصادفی نیست

تقدیر انسان را رها نمی کند، لحظه به لحظه از نو نوشته می شود. لحظاتی می رسد که کاری را که گفته بودی انجام نمی دهم، انجام می دهی، چیزی را که گفته بودی تحمل نمی کنم، تحمل می کنی، چیزی را که دوست نداشتی دوست می داری، وقتی خیال می کنی نمی توانی بروی، در لحظه ای تصمیم به رفتن می گیری و می روی. می گویی مُردم، اما باز زندگی می کنی… این داستان سفر دراز یک صوفی جوان و دوست همراهش است که ذهنی به هم ریخته داشت. بدون اینکه چیزی همراه خود داشته باشند در جست و جویی که نمی دانستند چه بر سرشان خواهد آمد، فقط متکی به روزی ای بودند که قسمتشان خواهد شد. در طول هفت روز سفر بی آنکه پول، غذا ، لباس و مهم تر از همه چیز برنامه ای داشته باشند، شهر به شهر سفر کردند و در آخر وقتی به جایی که شروع کرده بودند، بازگشتند، دیگر هیچ کدام مثل سابق نبودند. آیا ممکن بود انسان فقط در هفت روز تغییر کند؟ تقدیر می توانست از نو نوشته شود؟ البته که می توانست همه چیز در هفت روز تغییر کند… مثل شاخه نی ای که در کارگاه پس از هفت مرحله تبدیل به نی ای می شود که نغمه های نالان سر می دهد…