کتاب هوش مثبت

شیرزاد چمین، نگاشتهٔ خود را در قالب یک زندگی‌نامهٔ خودنوشت ارایه می‌دهد. او با افتخار، از تبار ایرانی خود سخن می‌گوید و این که پس از گرفتن دیپلم، راهی غرب می‌شود تا ادامهٔ تحصیل دهد. شیرزاد از زندگی خانوادگی خود بسیار آشکار و روان می‌گوید که رنج طرد‌شدگی را از همان کودکی احساس کرده و به علت ورشکستگی پدر، بدشگون و بدقدم به شمار آمده است. این فاش‌گویی، به گونه‌ای احساس نزدیکی و اطمینان در خواننده پدید می‌آورد تا با همدلی به ادامهٔ ماجرای نویسنده دل بسپارد. این حقیقت‌گویی، دروازه‌ای می‌شود که با ادامهٔ رنج‌های چمین – با وجود دست‌یابی به رتبه‌های عالی علمی – آشنا شویم و بدانیم او با آن که در جایگاهی والا و معتبر از نظر دانش قرار می‌گیرد، اما احساس رانده شدن و ناشادی همچنان از درونش دست نمی‌کشد. آنگاه تکانه‌ای از آگاهی، شیرزاد را بیدار می‌کند تا متوجه خرابکارهای ذهن خود شود. از این خیزگاه، کتاب به شرح اکتشاف خرابکارهای ذهنی که در سر همهٔ ما وجود دارند، می‌پردازد و آتشی می‌افروزد تا در روشنای آن ببینیم هیچ یک از ما بدون شکل‌گیری این خرابکارها نمی‌توانستیم در سال‌های آغازین کودکی، در برابر جهان پیرامون، از خود محافظت کنیم.