کتاب ناشناس

داستان های مجموعه ی «ناشناس» به مسائل اجتماعی گریبان گیر ایران در سال های اخیر نگاهی انتقادی و البته غیر کلیشه ای دارند. از رخدادهایی نظیر آتش سوزی ساختمان پلاسکو و تا شکل گیری یک اجتماع مجازی در اینستاگرام و نیز مسائل بغرنج اجتماعی نظیر فقر و مهاجرت، بیماری همه گیر و… پژند سلیمانی بی آن که تحت تأثیر الگوهای کهنه شده ی داستان های واقع گرای اجتماعی باشد، توانسته است اجتماع دوران خود را با همه ی ضعف ها و قوت هایش در مجموعه داستانش روایت کند. روایت هایی رنگارنگ که با تلاقی مسائل اجتماعی با یکدیگر به پایان بندی های دور از انتظار و غافلگیر کننده می انجامند. فریاد مردانه ای همه ی کوچه را پر کرده بود. بابا دوید رفت توی کوچه. مامان روسری اش را کشید روی سرش و رفت لای در حیاط. از همان جا چشم هاش را گرد کرد و گفت سر جایمان بمانیم و جم نخوریم. دوتایی دویدیم و رفتیم دم پنجره. هنوز فریاد می کشید. ممتد. با ضرب آهنگ یک مارش نظامی. انگار که یک لشکر نشسته باشد توی کوچه و هر کدام از افرادش به ترتیب و توی یک صف منظم فریاد بکشند و ناله کنند. ناله نبود. درد بود. از همان صدای بی معنی که از دهانش بیرون می ریخت، می توانستی درد را بفهمی. خودش را به لبه ی جوب می کوبید و روی زمین غلت می زد. وقتی پشتش را کوبید به زمین و سرش را آورد بالا، توانستیم صورتش را ببینیم. مراد بود. همه آمده بودند دم در خانه هایشان یا تا کمر از پنجره خم شده بودند بیرون. بابا اول از همه رفت بالای سرش. مراد فریاد می کشید و می گفت: «نیاین نزدیک.»…..