کتاب من همیشه تو بودم

من فرزند ششم خانواده بودم. شكوهِ كوهِ سبلان بود و پژواك فریاد یك زن. زن درد می‌كشید. كوه هم درد می‌كشید. سبلان، فریاد و افغانِ بسیار شنیده بود و هر آوایی، در پژواك صخره‌‌هایش ترجمه می‌شد. اما آن فریاد، فریاد زایش بود و تولد، و چه شروع مباركی بود برای من، كه اولین پنجره‌ی حنجره‌ام، رو به وسعت بی‌واژه‌ی سبلان گشوده شد. مادرم درد می‌كشید تا دنیا را به من هدیه دهد و داد… من به دنیا آمدم. اولین گریه‌ام، در پیشگاه سربلندی سبلان بود. پیام آن اولین گریه چه می‌توانست باشد جز این‌كه باید صخره‌نورد قامت زندگی ‌شوم؟!