کتاب مثل هیچ کس

می خواهم درد دل کنم، اما قول بده در مقام قضاوت و آدمِ همه‌چیزدان ننشینی! صحبت از زمانی ست که به اجبار زندگی ات را با کسی شریک می شوی از وقتی که پشتوانه ات، زیر پایت را خالی می کند و می بینی که مثل یک کالا، معامله شده ای و تا سر جنبانده ای، همه چیز تمام شده است! می خواهم سبک شوم با گفتن، اما پشیمانم مکن و بگویم از روزهایی که یا باید تن سپرد به سرنوشت یا قد برافراشت در قبالِ سرنوشت چون می خواستم از نو آن را بنویسم. می خواهم اسیر غم نشوم و تمامی آن غم را نگه دارم در دل نه برای مویه های هر روزه که اگر وادَهی خود را به غم های هر روزه می شوی همچون هزاران نفر، تن داده به سرنوشت که نام آن عذابِ هر روزه را، زندگی گذاشته اند. می خواهم درد دل کنم اما نه چون هیچ کس می خواهم راهم را خود بسازم حتی به قیمت هیچ کس شدن فقط بشنو و قضاوتم مکن!