کتاب سگ ولگرد

تنها بنایی که جلب نظر می کرد برچ معروف ورامین بود که نصف تنه ی استوانه ای ترک ترک آن با سر مخروطی پیدا بود. گنجشک هایی که لای درز آجرهای ریخته ی آن لانه کرده بودند، نیز از شدت گرما خاموش بودند و چرت می زدند – فقط صدای ناله ی سگی فاصله به فاصله سکوت را می شکست. این یک سگ اسکاتلندی بود که پوزه ی کاه دودی و به پاهایش خال سیاه داشت، مثل اینکه در لجن زار دویده به او شتک زده بود. گوش های بلبله، دم براغ، موهای تابدار چرک داشت و دو چشم باهوش آدمی در پوزه ی پشم آلود او می درخشید. در ته چشم های او یک روح انسانی دیده می شد، در نیم شبی که زندگی او را فرا گرفته بود یک چیز بی پایان در چشم هایش موج می زد و پیامی با خود داشت که نمی توان آن را دریافت، ولی پشت نی نی چشم او گیر کرده بود. آن نه روشنایی و نه رنگ بود، یک چیز دیگر باورنکردنی مثل همان چیزی که در چشمان آهوی زخمی دیده می شود بود، نه تنها یک تشابه بین چشمان او و انسان وجود داشت بلکه یک نوع تساوی دیده می شد.