کتاب روانشناسی خجالت

کمال‌طلبی احساسی فرساینده و پایان‌ناپذیر است. برای مدیریت انتظاراتی که نسبت به ما وجود دارد، انرژی فراوان و باارزشی را صرف می‌کنیم تا الگو‌های به دقت اصلاح شده وجودمان را برای نشان دادن به این جهان فراهم آوریم. هرچه در این راه بیشتر تلاش کنیم، باز نمی‌توانیم آن نوار صوتی که ذهنمان را پر می‌کند از کار بیندازیم. همان نداهایی که به ما می‌گوید: (( به‌قدر کافی خوب نیستم. )) یا ((مردم چه فکری می‌کنند؟)) چرا؟ چهچیزی به این نیاز دست‌نایافتنی ((که‌ دل‌مان می‌خواهد به نظر بیاید همه‌چیز را با هم داریم. )) دامن می‌زند؟ و چرا همیشه در ما حضور دارد ؟ در مرحله نخست ممکن است گمان بریم که ((کمال)) را تحسین می‌کنیم. اما چنین نیست! در واقع ما مجذوب کسانی هستیم که در نظرمان خاص و واقع‌بین هستند. عاشق افراد حقیقی هستیم و مجذوب افرادی می‌شویم که نواقص خود را می‌پذیرند و مقبولیت وجود خود را منعکس می‌سازند. انتظارات جامعه به صورت بمباران دایمی به ما یاد می‌دهند که کامل نبودن مترادف با ناقص و نامناسب بودن است. به هر طرف می‌نگریم پیام‌هایی وجود دارند که به ما می‌گویند قرار است چه کسی باشیم و چه‌طور باشیم. از این رو می‌آموزیم تلاش‌های‌مان را پنهان کنیم و در برابر ((خجالت، قضاوت و انتقاد)) ار خودمان حمایت کنیم. بنابراین از طریق تظاهر و کمال‌طلبی در پی کسب امنیت هستیم. براساس هفت‌سال تحقیقات مبتکرانه و صدها مصاحبه تحت عنوان ((فکر می‌کردم تنها من این‌ گونه‌ام، ولی چنین نیست))، واقعیت بسیار مهمی آشکار شد: نواقص ما موجب پیوستگی ما به یکدیگر می‌شوند و به انسان بودن ما مربوط‌اند. پذیرفتن آسیب‌پذیر بودن، ضعف ما نیست. بلکه نیروی قدرتمندی است که دل‌ها و ذهن‌های ما را به روی این واقعیت می‌گشایند که همگی در معرض ?سیب هستیم. دکتر براون می‌نویسد: (( لازم است زندگی به ما بازگردانده شود. اکنون زمانی است که هدایای ناقص بودن را بپذیریم و شهامت واقعی بودن و مهربانیرا به دست آوریم. ما برای دوست داشتن خودمان و دیگران به آنها نیاز داریم. ارتباطی را بخواهیم که معنی و هدف واقعی زندگی را بیان می‌کند. اینها هدایایی هستند که با خود عشق، خنده، قدردانی، همدلی و نشاط را به درون زندگی ما می‌آورند.))