کتاب رقص مرداب

نمی دانم از چه برایت بگویم،از التهاب دل پرپر شده ام برای لحظه ای نگاه؟ از غم های سر به تابوت کشیده ام؟از سوی چشمانم که به اذن خدا،بنده خدا از من ستانده شان؟ از کفران شایستگی هایم؟از ضجه زدن ایمانم در میدان اسب تازان عصیان؟ از اعمال،از اعمالم که در دیدگان خلق گناه است،غیر منطقی ست،نهایت بی احترامی ست اما تا زمانی که خود انجام ندهند؟ یادم رفت!فراموش کردم جولان دادن انتقام را در مغز تنهایم برایت بگویم.چشمانی که تنها به دنبال انتقام بود،حال به جست و جوی سرای آرامشش می گردد و آن آرامش را در چشمان خرامان چون آهوی دخترکی یافته است.