کتاب دید و بازدید

سلام. حضرت آقای استاد تشریف دارند؟ بفرمایید فلانی است. _… صدای استاد از داخل اتاق بلند شد و از حیاط گذشت که با صدای کشیده می گفت: «آقای … بفرمایید تو… کلبه ی… در… ویشی… که صاحب و دربون… نداره.» – به به سلام آقای من! گل آوردی؛ لطف کردی؛ بیا جانم! بیا بنشین پهلوی من و از آن بهاریه های عالی که همراه داری، برای ما بخوان، بخوان تا روح مان تازه شود. ما که فقط به عشق شما جوان ها زنده ایم… – اختیار دارید حضرت آقای استاد، بنده د… د ر مقابل شما؟! اختیار دارید. – نه نمی شه. به جان خودم نمی شه، حتما باید بخونی وگرنه روحم کسل می شه. ۔ حضرت استاد اطلاع دارند که بنده شعر نمی سازم. آن هم در حضرت شما؟ – به! مگه ممکن است؟ من می دونم که هیچ وقت بی شعر پیش من نمی آیی. زود باش جانم.