کتاب داستان دو شهر

بهترین زمان و بدترین زمان بود، عصر خرد و عصر حماقت بود، دوران اعتقاد و دوران بی اعتقادی بود، فصل نور و فصل تاریکی بود، بهار امید و زمستان نومیدی بود، همه چیز پیش روی مان بود و هیچ چیز پیش روی مان نبود، همه مستقیم به بهشت و همه مستقیم به راه دیگری می رفتیم- به طور خلاصه، آن دوره به قدری شبیه دوره کنونی بود که برخی از مقامات جنجالی اصرار داشتند که مردم باید این وضعیت، چه خوب یا بد، را در مقایسه با عالی ترین درجات بپذیرند.