کتاب بهت اصلا نمی آد

‘-کی هستی؟ مردشی خودت رو… -برو عزیزم دیرت میشه ها! موهای تنم سیخ شد و نفسم بالا نیامد. به زحمت آب دهانم را قورت دادم و با تردید و دلی پر از امید که شاید اشتباه کرده باشم، پرسیدم: -شما؟! جوابم طول کشید و پاسخی نداد… یک دفعه سنکوب کردم… به چشم هایم اعتماد نداشتم، چند بار پلک زدم تا مطمئن شوم اشتباه نمی بینم و کسی که روی صندلی ردیف جلوی آن سوی شیشه نشسته خودش است!… سری برایم تکان داد و گفت: -از من گفتن، اگه همین جور معطل کنی هواپیما بدون تو می پره! خلبان منتظر تو نمی مونه… برو عزیزم، من که به نوبه ی خودم حلالت کردم.