کتاب بنفش مایل به لیمویی

هر شب بعد از اجرای هدا گابلر در تئاتر سن ژرمن برایم دسته گلی می آورد پشت صحنه. دسته گلهایی بی نام ونشان. روی گلها کارتهایی بود با دستخطی ثابت «شما بهترین هدا گابلر تاریخ تئاتر هستید.» هر که بود یا سر از تئاتر در نمی آورد، یا لطف اغراق آمیزی به من داشت و شاید هم دستم انداخته بود. درباره هویتش برای خودم خیالبافیهایی میکردم یک زن جوان که آرزو دارد بازیگر شود، یک دانشجوی خارجی پیگیر و شیفته تئاتر که من را الگو قرار داده، یک هموطن خجالتی که از دیدن هموطنش بر صحنه یکی از مهمترین تماشاخانه های پاریس به وجد آمده و بعد مثل احمقها احتمال میدادم آوردن گلها کار موعظ باشد. خیال میکردم میخواهد دلگرمم کند. با این فرضیه ساختگی حالم خوب میشد فکر میکردم لابد جایی گوشه و کنار سالن مینشیند و اجرا را تماشا میکند و بعد اهسته و بی صدا از در خروجی بیرون میرود. موعظ اما آن قدر دست و دلباز نبود که هر شب پولش را حرام گل کند