کتاب باکره و کولی

هرگز کسی نفهمید زن کولی به او چه گفت. انتظار برای همراهانش طولانی شد. شامگاه رسید و تاریکی را بر پهنه‌ٔ آسمان گستراند و رطوبت و سرما را همراه آورد. از دودکش ارابهٔ دوم دود و بوی غذای اشتهاآور بیرون می‌زد. شکم اسب سیر شده بود و پتویی زردرنگ می‌پوشاندش و دو مرد کولی، دور از آن‌‌ها، آهسته با هم گپ می‌زدند. آن کوره‌ راه پرت افتاده و پنهان، به‌نحوی غریب، آرام و دنج و ساکت می‌نمود.