کتاب از رنجی که می بریم

سه بعدازظهر، سوت تعطیل کار معدن، مثل همه روز، در هوای سرد و مه آلود دره های زیراب پیچید. در همه جا نفوذ کرد؛ لابه لای شاخه های درخت هایی که برگ ریخته بودند و در زیر شیروانی های آهنی و یا تخته کوبی که در طول دره های معدن به چشم می آمدند؛ و در زیر سقف تونل های دراز و تاریکی که حیات یک عده انسان را به صورت گرد تیره ی زغال در می آوردند و دوباره به خورد خود آنها می دادند. همه، دست از کار کشیدند. و با قیافه هایی ناشناس، و از گرد زغال پوشیده، که در میان آنها فقط سفیدی چشم ها، و اگر هم کسی حوصله داشت لبخندی بزند، زردی دندان ها، پیدا بود؛ چراغ های معدنی خود را به دست گرفتند و با کول وارهای که داشتند، به سمت خانه های خود، از زیر درخت ها و از فراز چاله های پر از آب، می گذشتند.