کتاب دایی جان ناپلئون

وجود چنین رمانی در ادبیات ایران،به حد اعلا کمیک و مبتکرانه،مملو از شخصیت های به یاد ماندنی در کشاکش زد و خورد های مضحک ممکن است خواننده غربی را که عادت کرده با شنیدن نام ایران به یاد صحنه های جدی بیفتد،دچار شگفتی کند. تسلسل موقعیت های مضحک و دیالوگ های خنده‌آور،که نویسنده به وفور از آنها بهره برده است،خواننده را به یاد گوگول و خنده در میان اشک های نامرئی او می‌اندازد.